Είναι η εποχή της σοδειάς. Λίγο έξω από την πόλη συγκομίζουν το ρύζι και το βαμβάκι. Στις άκρες των επαρχιακών δρόμων, σαν το βρώμικο χιόνι λίγο πριν λειώσει, μαζεύονται τα βαμβάκια που πέφτουν από τα φορτηγά. Ένα ζευγάρι Ρομά με ένα καρότσι ξεδιαλέγουν τα πιο καθαρά. Τα εκκοκκιστήρια τα αγοράζουν 30 λεπτά το κιλό και τα βάζουν στο σωρό μαζί με τα άλλα. Τα χωριά ερημώνουν. Τα σπίτια, οι δρόμοι, τα βενζινάδικα σε αποχρώσεις σαν από ξεθωριασμένες φωτογραφίες. Ο υδατόπυργος, το σχολείο, η εκκλησία, σημεία αναφοράς που ρημάζουν. Έμειναν κρεμασμένα πάνω τους κάποια μεγάφωνα για τις ανακοινώσεις της κοινότητας. Ποιας κοινότητας; Η έννοια της κοινότητας έχει χαθεί εδώ και καιρό. Στην καφετέρια στην πλατεία τα παιδιά λένε αστεία για έναν θείο που πέθανε χτες στα ενενήντα οκτώ του. Τι άλλο να κάνει κανείς στο χωριό; Πρόσφατα άκουσα στο ραδιόφωνο μια εκπομπή για τις περιπλανήσεις των καταστασιακών στις μητροπόλεις. Και εγώ φαντάζομαι τον εαυτό μου ως flâneur των αγροτικών τοπίων. Η σκόνη από τον...
